danielle_looije

Het is echt een hele zware tijd nu. Ik ben mijn bachelor aan het afsluiten en dat is nog best een klus. Ik moet nog 3 vakken binnen halen. Eind mei heb ik tentamen van Internationale Volksgezondheid. Ik denk dat dat wel moet lukken. Dan heb ik eind juni tentamen van een andere cursus. Ik ben voor die periode nu een vak aan het volgen van een andere faculteit (Geweld in het Gezin), maar omdat ik tot nu toe maar een college van de 4 kon volgen en ik niet alle literatuur kan krijgen twijfel ik of ik daar mee door ga. Een andere optie is gewoon de volgende periode een vak van gezondheidswetenschappen volgen. Dat wordt dan management van innovaties of gezondheidscommunicatie. Het nadeel van die laatste optie is dat ik dan erg weinig tijd heb om te leren voor mijn laatste tentamen, een herkansing immunologie. Dat tentamen is 4 dagen na het tweede tentamen. En het is echt een rot vak...

Maar goed, ik vrees dat het toch de laatse optie wordt en dat ik dan voor het vak in juni net genoeg ga leren om een 6 te halen. Ik ben nu al begonnen met Immunologie, dus als ik daar parttime 2 maanden aan werk moet het toch ook lukken....

Kortom, een hele zware tijd. Misschien is het daarom wel goed dat er op mijn werk bezuinigingen zijn en dat ik niet meer zoveel mag werken.

Ja,ik heb een beetje een valse start gemaakt. Gisteren weer naar de vu en het werk geweest en dat is niet helemaal goed gegaan. Mijn berichten over het herstel waren zo positief, maar helaas, ik was een beetje te optimistisch (en ik verveelde me misschien net iets te veel om genoeg tijd te nemen om te herstellen). Dus nu ben ik weer ziek, het is niet anders. Maar geen verkoudheid of keelontsteking tot nu toe en daar doen we het voor.

Maar nadat ik naar mijn werk had gebelt dat ik toch wat rustiger aan moest doen is er een last van mijn schouders gevallen en toen ik mijn boek weer op schoot had kwam ik een een heerlijk relaxte roes. Ja, dit heb ik echt nog even nodig :-)

Volgende week maar eens een nieuwe start maken. Hopelijk wordt die ook wat positiever, of vele vlakken overigens.

Er is zoveel aan de hand en tegelijk zo weinig, maar allereerst een mededeling.

Ik heb besloten om dit dagboek op te schonen door alle TE negatieve berichten er uit te halen. Ik heb besloten de overschakeling van pessimist naar optimist te maken. Daarmee is wel de helft van het dagboek verdwenen :-s.

Goed, dus, vanwaar deze positieve kijk op het leven opeens? Dat heeft een aantal redenen.

Allereerst ben ik geopereerd afgelopen donderdag 7 februari. Word je daar optimistisch van? Ja, dat wordt ik zeker, want het valt allemaal reuze mee en bovendien is de tijd van chronische keelontsteking voorbij. Het is alleen een beetje lastig dat ik nauwelijks kan praten en eten, maar je moet er iets voor over hebben. De operatie is geweldig verlopen en ik herstel prima (geloof ik). Ik heb wel enigszins heimwee naar het ziekenhuis, maar het lijkt me verstandig als ik geen redenen ga zoeken om terug te gaan. Misschien moet ik er gaan werken.

Ja, dat is nog zo iets. Ik heb toch bedacht dat gezondheidswetenschappen misschien niet helemaal mijn studie is en dat ik 1,5 jaar geleden misschien toch had moeten beslissen om verpleegkunde te gaan doen. OEPS!! Dus nu moet ik een moelijke beslissing maken. Ga ik eerst gezondheidswetenschappen afmaken, of begin ik gelijk met verpleegkunde en laat is gezondheidswetenschappen verslonzen. Want stoppen doe ik uiteraard niet. Nou goed, daar moet ik nog maar eens goed over nadenken.

En dan nog iets. Net voor ik geopereerd ben is er iets gebeurt. Ik kan niet zeggen wat, ik kan alleen zeggen dat het mijn hele wereld op zijn kop heeft gezet en al mijn principes aan de tand stelt. Drama, het is maar goed dat ik 2 weken thuis ben met niets anders te doen dan nadenken. Ik word er trouwens wel heel blij van :-)

Nou, dat was de update dan weer

De vorige keer dat ik hier schreef, iets meer dan een maand geleden, schreef ik dat ik ziek was. Ik ben nu weer ziek. En eigenlijk is dat voor mijn doen niet zo raar, maar ik ben er inmiddels wel achter dat het voor een organisme mens niet zo heel normaal is. Gelukkig heb ik deze keer bij de huisarts doorgezet en ben ik doorgestuurd naar de KNO arts.

En haleluja, hij heeft iets gevonden en we gaan er iets aan doen. Ik heb streptococcen in mijn lichaam en die vergiftigen me een beetje, waardoor mijn weerstand heel zwak wordt, Dat is extreem slecht voor je lichaam, maar ook heel slecht voor mijn studie en werk. Ik moest me afgelopen zaterdag weer ziekmelden en dat is niet zo heel goed voor mijn contractverlenging. Maar goed, het is niet anders blijkbaar.

Maar het goede nieuws is dus dat er een oplossing is. We gaan mijn amandelen eruit halen. Althans, ik ga op een operatietafel liggen en dokter Dix gaat mijn amandelen eruit halen. En dan wordt ik beter. Ik wordt eerst 2 weken heel ziek en chagerijnig van de pijn, maar alshet goed is word ik daarna niet meer zo vaak ziek en dat is echt heel prettig. Dat is een hele verbetering op vele fronten.

Verder heb ik niet zoveel te vertellen. Ik maak niet zoveel mee, aangezien ik constant ziek ben (ja het klinkt best grappig ja). Oh ja, nog een ding dat ik moet vertellen. Ik heb vandaag het tentamen celbiologie gemaakt en er zit best een klein kansje in dat ik het gehaald heb. Helemaal top zou dat zijn. Dan ga ik echt zwaar feesten en cadeautjes voor mezelf kopen.

Verder heb ik van het 2e jaar tot nu toe alles gehaald. Als ik GWO ook nog even haal heb ik de komende twee vakanties helemaal vrij. Klinkt goed toch. Het komt allemaal wel goed dit jaar.

Nou, dan ga ik nu maar eens naar bed (in mijn nieuwe roze kamer), want ik moest maar weer eens beter worden. Ik ben die onzin meer dan zat.

Ik ben ziek, maar het lukt me vandaag voor het eerst in 3 dagen om langer dan een half uur uit mijn bed te blijven. Toch aardig opgeknapt dus, al voel ik daar nog niets van. Hoestend, niezend, snuitend en snotterend zit ik achter mijn beeldscherm. En omdat het me nog niet lukt om de filosofische stof van het nieuwe schoolvak in mijn hoofd te houden update ik mijn dagboek nog maar eens.

Mijn dagboek eindigde de vorige keer met een aankondiging dat ik waarschijnlijk weer depressief ben. Ik weet nog niet helemaal wat er van waar is, maar als ik dat stukje lees moet er toen in ieder geval wel een waarheid in gezeten hebben. Zoals ik het nu zie heb ik ups en down. Soms ben ik mega vrolijk en kan niemand dat verpesten, en soms ben ik super down en denk ik dat het nooit goed zal komen. Op dit moment denk ik dat ik het zo slecht nog niet heb, op het ziek zijn na dan.

Op school gaat het prima, al kan ik dit vak al wel vergeten, want ik ga de helft missen. De vakken zijn tot nu toe erg leuk en het gaat ook gewoon goed. Ik vind het moeilijk om er steeds mee geconfronteerd te worden hoe mensen over mij denken, zelfs de mensen die zich vrienden noemen, maar ik accepteer het maar met de wetenschap dat zij zo veel minder weten dan ik.

Op het werk gaat het geweldig. Ondanks dat de sfeer er soms moordend is heb ik het prima naar mijn zin en negeer ik de donderwolken maar. Overigens klaren die wel weer een beetje op. Behalve de wisselvallige donderwolk, die wordt steeds onvoorspelbaarder. En hoewel dat reuze interessant is voor mijn interesse in psycho-analyse is het reuze slecht voor mijn gemoedstoestand. We moeten het er maar mee doen.

En verder gaat alles zijn gang. Volgende week begint het verhuizen. Zal wel goed komen. En verder is er gewoon barweinig te vertellen. Overigens moet ik mijn bed ook weer eens in, dus dat komt goed uit.

Nou groetjes dan, en hoop met me mee dat ik morgen weer eens een hele dag mijn bed uit kan.

Donderdag ben ik naar de efteling geweest. het was geweldig mooi weer en niet druk waardoor we in een korte tijd heel wat atracties konden bezoeken. Het enige ergerpunt was de vliegende hollander, waar we bijna 2 uur moesten wachten, wat het uiteindelijk niet waar was.



En nu is het weer weer somber. Vandaag maar weer begonnen met lezen voor het nieuwe vak. het lijkt alsof dat leren nooit ophoudt, wat eigelijk ook zo is ook. Helaas heb ik mijn tentamen van vrijdag nog niet na kunnen kijken. De docent bedacht dat de antwoorden volgende week maar op blackboard gezet moesten worden. Hopelijk doet ze dat wel gelijk morgen.

Morgen weer naar school. ik vrees dat het rellen wordt, want ze hebben me in een andere werkgroep gezet waarbij ik heel vaak 3 tussenuren heb. Beetje jammer, ga ik natuurlijk niet mee akkoord. Ik heb daar helemaal geen tijd voor en het is hun fout dat die groepen niet goed zijn. Daar hoef ik niet op korte termijn nog slachtoffer van te worden.

Nou goed, ik ga maar weer eens wat nuttigs doen.

Ik heb nu al een aantal dagen vrij en ik geniet er vreselijk van. Even geen chaotisch levendje meer, gewoon rustig mijn gang gaan. En ik zit zeker niet stil hoor. Ik ga regelmatig het huis uit, werk hard voor school en ruim ook nog een beetje op, met het oog op de komende verhuizinging. Ik ben er best druk mee, maar wel op mijn eigen manier en eigen tempo. Het gaat prima zo.

En dan opeens realiseer je je dat je vanavond weer moet werken. Ik hoop maar dat ik niet met die ene collega hoef te werken en dat soort klanten vandaag niet langskomen. Ik hoop maar dat ik die opmerking niet hoor, en dat product niet weer terugkomt. Ik hoop maar dat ik vandaag de pauze krijg waar ik recht op heb, en hoogstens een kwartier te laat vertrek.

Eerlijk gezegd vind ik het nog al belachelijk dat ik op deze manier over mijn werk moet denken. Vooral het twijfelen of ik mijn pauze wel zal krijgen en of ik wel optijd weg kan. Ik heb er recht op verdomme. En die die walchelijke machtsbeluste hobbit. Die ga ik gewoon eens flink op haar plek zetten zodra ze het nog een keer waagt me in de weg te lopen. Het zou me toch ooit eens moeten lukken om een normaal baantje te vinden?

Ok, ik ben er wel op vooruit gegaan. Deze werkzaamheden zijn wel aardig, en de collega's zijn dragelijk. Van een bijbaantje kan je niet veel verwachten. Maar ik hoor toch mensen die het zelfs gezellig hebben op hun werk. Ik denk dat ik maar eens verder ga zoeken, en deze toko achter me laat. Lijkt m verstandig, voor alles weer escaleert.

Het leek me wel weer eens tijd voor een update. Ik heb eindelijk een beetje rust en dan is het wel leuk om een oude weblog te updaten.

Tegenwoordig studeer ik Gezondheidswetenschappen aan de Vrije Universiteit in Amsterdam. Het is een fijne studie en het gaat ook redelijk goed, al heb ik de laatste tijd een beetje een dip qua cijfers. Ik heb echte goede moed en vertrouw er op dat ik het volgende tentamen gewoon ga halen.

Naast mijn studie werk ik bij het service center van de media markt in Amsterdam. Heel leuk werk, al zijn de klanten er zelden vriendelijk. Heel jammer, maar het maakt het werk er niet minder leuk door. Collega's zijn meestal ook wel ok, al kan ik eigenlijk weinig hoogte van ze krijgen. Ik denk ook niet dat ik het moet proberen.

Ik ben serieus op zoek naar een eigen huisje en hoop volgens jaar toch op mijn eigen stekkie te wonen. Verder veranderd er niet veel. Ik heb het erg druk en ben er wel tevreden mee. Ik geniet nog meer van mijn vrije hang-op-de-bank dagjes.

Nou ja, ik heb eigenlijk niet meer zo veel te vertellen.

Ja, ik geloof werkelijk dat ik weer in een positieve spiraal zit. Het was na mijn vorige log al vrij duidelijk dat ik weg moest bij de media markt, dus ik heb de enige verstandige beslissing gemaakt. Ik heb ontslag genomen op 27 mei voor de kassabijeenkomst en gisteren is officieel mijn contrat afgelopen. En wat een heerlijk gevoel. Ik heb me al zo lang niet zo goed gevoeld.

Maar wat moet ik nu gaan doen. Ik bedoel, niet dat ik er vies van ben om 2 maanden (!!!) in de zon te gaan zitten, maar volgens mij is dat erg slecht voor mijn persoonlijkheid. Ik zou natuurlijk weer een andere baan kunnen gaan zoeken en daar ben ik ook wel mee bezig, maar het idee om meteen weer te gaan werken staat me een beetje tegen. Vrijwilligerswerk leek me wel een goed idee. Ik heb een bij de dierenbescherming gekeken en er stonden een aantal dingen bij die me erg leuk leken om te doen. Misschien ook nog als ik begonnen ben met studeren. Ik zie het nog wel.

Oh, en studeren. Het komt nu allemaal wel heel erg dichtbij. Ik droom er al over. Ik voel me langzaam terug veranderen naar een normale student van 20. God, wat heet dat rotwerk mij in een ongelooflijke sufmuts veranderd. Ik denk dat het definitief was geworden als ik daar nog een maand langer was gebleven. Maar, eerlijk is eerlijk, ik heb er ook een hoop van geleerd.

Vaarwel media markt, ik zal je missen (oh, en ik kom maandag nog even langs om stofzuigerzakken te kopen)

En ik werd eindelijk 's ochtends wakker met een onmiddelijke behoefte te vluchten naar de achtertuin. Snel mijn roze zomerbroek, witte truitje met dunnen bandjes en mijn gele polo (die ik overigens alleen in het dorp even aangehad heb, want zelfs dat was te warm) uit de kast en de boeken bij elkaar zoeken die ik van plan was deze dag te lezen. Een kussen in mijn stoel en ik kon in de zon gaan zitten, om er vervolgens de hele dag niet meer uit te komen. Althans, zolang de cosmocheck dat toelaat. Dit is overigens een handige tip die ik uiteraard uit de cosmopolitan heb. Zo af en toe moet je met een vinger op je arm drukken. Blijft er een witte afdruk achter dan kan je lekker blijven zitten. Is de afdruk rood, haast je dan en verover een plekje in de schaduw of ga even naar binnen.

Het lijkt wel of mijn buurkinderen nooit ouder worden, want er gingen werkelijk weer regentonnen met water de poort door. Hard gelach, hoop water (dat zelfs twee tuinen verder nog bij ons terecht komt) en eindelijk een echt zomer gevoel. Ik heb dus ook maar besloten te doen wat ik al jaren wil. Ongeveer een uur of misschien anderhalf uur geleden heb ik een zwembad aangeschaft voor in de achtertuin. Rond met een diameter van 3,05 meter en een diepte van 76 centimeter. Met het zwembad en onze tuinmuibels is de tuin bijna vol. We gaan zometeen bbq'en en daarna maar eens opruimen, passen en meten, en daarna oppompen en vullen. Waarschijnlijk kan ik er vandaag nog niet in, maar morgen lig ik met mijn ligbed en een cocktail heerlijk in mijn eigen zwembad.